اشک هاتدریایی ستکه از کویر گونه هات می گذردمن زاده ی کویرموقتی که تواز آن طرف کوچهسلانه سلانهعبور می کنی و من تشنه ام------------------------پ.ن:آن چه که در عنوان این شعر آمده ست، بنا بود خود شعری مستقل باشد که عطشم را لیوان گوارایی باشد بر تحملش. اما نشد و حالا لیوان شکسته ای ست در عبورمان از کوچه ای که نسیمش موسیقی تنهایی می نوازد. حالا طفیلی ست. طفیلی شعری که تشنه ست ...

به رغم این که از قیل و قال نوشتن های درگیر و خودگرفتار و پرهیاهوی گوشه و کنار سیاست زدگی های ریز و درشت این روزها و آن روزها و روزهای دگر بی زارم، از اظهار درددل ها و تأسف ها و حرف های مانده توی گلوی وامانده م، هم خودداری نمی کنم. نمی دانم از زیر نگاه ملتمسانه چند واژه می توانم شانه خالی کنم تا سرتان را زیاد با فریادهای آرامشان درد نیاورده باشم. چهار ماه و هفت روزم بود که آقای حیاتی که حالا بیست و یک سال پیرتر از آن روز شده ست از رادیو اعلام کرد "انا لله و انا الیه راجعون ...". از آن روز که یادم نمی آید و از آن موقع که نمی دانم به چه چیز فکر می کردم اما

به چه کسی میتوان گفت لابلای خستگیهام جایی برای شانه کشیدن موها نیست؟ به چه کسی میتوان فهماند تنها باید قدم زد توی کوچه، زیر نور ماه؟ تنها و تنهایی ات را تنها با جیرجیرکها همپیاله میتوان شد. به دست چه کسی دردهای دلم را مرهمی می توانم؟ وقتی کسی نیست.به چه کسی میتوان حرفی زد؟ آی عزیز! مهربان! چه حرفی میتوان زد که بین جمله هایم تو راه نرفته باشی با خنده؟ برای چه کسی میتوان شعری گفت که استعاره ای بهتر از گونه هات، تلمیحی بهتر از لبخندت و مراعات نظیری بی

قسم می دهم

این تافته جدا بافته را

وقتی از طناب

آویزانم:

به یک تار موت
قسم!

جایی دیگر